Taj Devi

Wat maak ik? Hoe werk ik?
 
Denk bij mijn schilderijen niet aan bloedige taferelen, ofschoon ze in het verleden wel heel wat bloed heeft verloren en dat niet op de gebruikelijke voor de hand liggende wijze. Wat u wel kunt zien is een iemand alleen, schilderend, die mooi begint, geleid door een zekere hoop, ja die laatste hoop, ja die laatste hoop. Het gaat goed en meestal is Taj Devi dan druk met haar olieverf op linnen of in periodes acryl op papier. Ze schildert dan met kwast tot enkele jaren geleden, maar nu bijna altijd met het paletmes vrij ruw, toch nog hopend, tot het moment daar is dat ze even boos moet worden. Taj Devi weet soms niet wat ze doet, ze moet en als dan het moment daar is dat ze even boos moet worden. Het is niet altijd zo uitgesproken "woede" soms zit het verdriet erin; ingepakt.
 
Eenzame bomen in uitgestorven landschappen toch altijd wel een beetje Hollands aandoend. Een boom, krachtig alleen in het veld of tezamen met anderen deel uitmakend van een rij langs een weg, een kade, een wei, of een bosrand. Een boom als een symbool van een eeuwige mannelijke kracht die toch altijd weer heengegaan was, er niet was. Uitgedroogde rivieren wachtend op water om weer te stromen, te kolken en om een aan al het gebloemte der aarde haar schoot weer te bieden. Nu zijn de bloemen dood, gestorven tulpen en takken in het een vaas zijn de resten van wat eens was. Is het doek droog dan zien we dood leven, sommigen noemen het “stillevens.” Op de in den vreemde gemaakte doeken zien we mensen in hun lokale pracht, trots, doch een tikkeltje weemoed ziet er altijd vanaf het doek, door de schilder gezet, de toeschouwer toe.